Pierwsza informacja o gołębiach pochodzi z Pisma Świętego, a dokładniej Starego Testamentu, Pierwszej Księgi Mojżeszowej 7.6-12

"Po czterdziestu dniach otworzył Noe okno, które uczynił.

I wypuścił kruka, który wylatywał i wracał, aż wyschły wody na ziemi.

Potem wypuścił gołębicę, aby zobaczyć, czy opadły wody z powierzchni ziemi.

Ale gołębica nie znalazła niczego,

gdzie by mogła osiąść i wróciła do niego do arki, bo wody były na powierzchni całej ziemi. I wyciągnął rękę, pochwycił ją i wniósł do siebie do arki.

Poczekawszy jeszcze następne siedem dni, znów wypuścił gołębicę z arki.

Gołębica wróciła do niego pod wieczór, trzymając w dziobie zerwany świeży liść z drzewa oliwnego. I poznał Noe, że wody na ziemi opadły.

I poczekał jeszcze następnych siedem dni, i wypuścił gołębicę, ale ona już nie wróciła do niego."

Przyjmuje się rozwój gołębi hodowlanych swój początek ma w krajach Bliskiego Wschodu, czyli tereny lądowe po wschodniej stronie Morza Śródziemnego, Egipt, aż do dawnej Asyrii. Historia z Biblii dodatkowo potwierdza tą tezę.

Wraz z rozwojem cywilizacji następowała wymiana handlowa. Greccy kupcy kupowali od swych wschodnich sąsiadów gołębie, które już wtedy używane były do przenoszenia wiadomości. Darzono je szacunkiem, często uważając za święte.

Z Grecji gołębie powędrowały do Rzymian. Wtedy nastąpił ich największy rozród oraz wysyłanie ważnych informacji. Przydatne były w operacjach wojskowych, oblężonych miastach itp. Za sprawą Rzymian gołębie zadomowiły się niemal w całej Europie.

Podczas 1 wojny światowej gołębie z powodzeniem „służy w armii”. Druga wojna światowa była jednak dla nich przekleństwem, ponieważ Niemcy je masowo zabijali.

Obecnie gołębie hodowane są już na całym świecie. Najstarsza księgą, która opisuje gołębie sięga I wieku p.n.e. i została napisana przez Rzymianina.